Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok sądu pierwszej instancji oraz rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody dotyczące uchwały rady gminy w sprawie wyrażenia zgody na przystąpienie do sporządzenia zintegrowanego planu inwestycyjnego dla realizacji elektrowni wiatrowych.
Wojewoda uznał, że elektrownie wiatrowe nie mogą być lokalizowane na podstawie zintegrowanego planu inwestycyjnego. Zakwestionował również zakres obszaru objętego projektem planu. Stanowisko organu nadzoru podzielił wojewódzki sąd administracyjny. NSA ocenił jednak tę wykładnię jako nieprawidłową. Wskazał, że zintegrowany plan inwestycyjny jest szczególnym rodzajem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 3 ustawy z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych lokalizacja elektrowni wiatrowej następuje wyłącznie na podstawie planu miejscowego. Jednocześnie art. 37n ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że ilekroć w przepisach ustaw lub przepisach odrębnych jest mowa o planie miejscowym albo miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, należy przez to rozumieć również zintegrowany plan inwestycyjny.
W konsekwencji NSA przyjął, że skoro przepisy wymagają planu miejscowego, a ZPI jest traktowany jak plan miejscowy, to lokalizacja elektrowni wiatrowej może nastąpić również na podstawie zintegrowanego planu inwestycyjnego. Sąd zwrócił uwagę, że potwierdza to także art. 37ec ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten odrębnie odnosi się do sytuacji, gdy ZPI dotyczy wyłącznie instalacji odnawialnych źródeł energii innych niż elektrownie wiatrowe. Zdaniem NSA oznacza to, że ustawodawca dopuścił możliwość lokalizacji samych elektrowni wiatrowych w tej procedurze.
NSA odniósł się również do zakresu obszaru objętego ZPI. Co do zasady, zgodnie z art. 37ea ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zintegrowany plan inwestycyjny obejmuje wyłącznie teren inwestycji głównej oraz inwestycji uzupełniającej. W przypadku elektrowni wiatrowych trzeba jednak uwzględnić szczególne wymogi wynikające z ustawy wiatrakowej. Plan miejscowy przewidujący lokalizację elektrowni wiatrowej musi obejmować co najmniej obszar wyznaczony według odległości określonej w art. 4 ust. 1 tej ustawy, a więc co do zasady dziesięciokrotność wysokości elektrowni albo odległość nie mniejszą niż 700 m, jeżeli plan przewiduje inną odległość.
Wyrok NSA z 15 kwietnia 2026 r., sygn. akt II OSK 7/26
