Sprawa dotyczyła wniosku spółki o stwierdzenie nadpłaty podatku od nieruchomości. Zakwestionowała ona sposób opodatkowania wielu obiektów znajdujących się na terenie zakładu, w tym instalacji technologicznych, urządzeń energetycznych oraz czterech zbiorników wykorzystywanych w procesie produkcyjnym.
Burmistrz częściowo uwzględnił wniosek, częściowo odmówił stwierdzenia nadpłaty, a jednocześnie określił wysokość zobowiązania podatkowego za poszczególne lata. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Spółka zaskarżyła decyzję SKO, twierdząc m.in., że organ odwoławczy nie powinien uchylać całej decyzji, skoro odwołanie dotyczyło tylko jej niekorzystnej części.
WSA w Rzeszowie nie podzielił tej argumentacji. Sąd wskazał, że w sprawie nadpłaty poszczególne elementy rozstrzygnięcia są ze sobą powiązane. Organ nie tylko stwierdza nadpłatę, ale w razie potrzeby określa prawidłową wysokość zobowiązania i odmawia stwierdzenia nadpłaty w pozostałym zakresie. W tej sprawie nie można było więc wyodrębnić części decyzji mogących samodzielnie funkcjonować w obrocie.
Najważniejszy spór dotyczył czterech zbiorników. Spółka twierdziła, że są to urządzenia techniczne, których opodatkowaniu mogą podlegać najwyżej części budowlane lub fundamenty. Sąd zgodził się jednak ze stanowiskiem organu odwoławczego, że obiekty te należy kwalifikować jako zbiorniki, czyli budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 prawa budowlanego. Podkreślił, że pojęcie zbiornika nie ogranicza się do obiektów służących wyłącznie magazynowaniu substancji w niezmienionej postaci. Zbiornikiem może być także obiekt, w którym dochodzi do separowania, przetwarzania, uszlachetniania albo innych procesów technologicznych. To, że w spornych zbiornikach utrzymywano temperaturę olejów i dochodziło do ich mieszania, nie wyklucza uznania ich za budowle.
Sąd zaakceptował też stanowisko, że montaż gotowego obiektu w miejscu przeznaczenia może spełniać wymóg „wzniesienia” obiektu budowlanego. Nie ma więc decydującego znaczenia, że zbiornik został wcześniej wyprodukowany poza zakładem i dopiero później zamontowany.
Wyrok WSA w Rzeszowie z 18 czerwca 2026 r., sygn. akt I SA/Rz 166/26
