Rada miasta podjęła uchwałę w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność centrum usług społecznych. W uzasadnieniu przytoczono złożone w sprawie wyjaśnienia dyrektora jednostki organizacyjnej, zgodnie z którymi „pracownicy Centrum Usług Społecznych działają zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Każdy wniosek o świadczenie jest rozpatrywany indywidualnie, a wypłata świadczeń odbywa się zgodnie z procedurami i decyzjami administracyjnymi”. Skargę uznano za bezzasadną.
Zgodnie z art. 238 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (DzU 2024 poz. 572, dalej: k.p.a.) zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi powinno zawierać: oznaczenie organu, od którego pochodzi, wskazanie, w jaki sposób skarga została załatwiona, oraz podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby upoważnionej do załatwienia skargi. Ponadto zawiadomienie o odmownym załatwieniu skargi powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o treści art. 239 k.p.a.
Przeprowadzona przez organ nadzoru analiza wykazała, że uchwała zawierała jedynie ogólną informację dotyczącą wniesionej skargi oraz chronologię czynności związanych z jej rozpatrzeniem. Z treści uzasadnienia nie wynikało natomiast, z jakich przyczyn zarzuty przedstawione przez skarżącego nie zasługiwały na uwzględnienie. Samo wskazanie, że rada zapoznała się z opinią komisji skarg, wniosków i petycji oraz wyjaśnieniami dyrektor centrum usług społecznych, a następnie przyjęcie przedstawionej w nich argumentacji, nie powinno zostać uznane za wystarczające. W uchwale powinno znaleźć się nie tylko rzetelne przedstawienie stanu faktycznego sprawy, ale też wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek uznania skargi za bezzasadną. Organ musi zawsze w sposób niebudzący wątpliwości wykazać bezzasadność skargi i wyjaśnić stronie prawne podstawy swego rozstrzygnięcia. Jest to tym bardziej istotne, gdyż skarżącemu nie przysługuje żaden środek zaskarżenia w odniesieniu do tak podjętej uchwały. Postępowanie skargowe jest bowiem postępowaniem o charakterze znacznie uproszczonym oraz definitywnie jednoinstancyjnym. Natomiast uzasadnienie uchwały było lakoniczne i ogólnikowe – w żadnym miejscu nie powoływało się na przepisy prawne, nie zawierało też jakichkolwiek merytorycznych rozważań. Tak sformułowane uzasadnienie, a w zasadzie jego brak, nie pozwalało na wyjaśnienie motywów, którymi kierował się organ gminy przy podejmowaniu uchwały.
Mając powyższe na uwadze, organ nadzoru stwierdził nieważność uchwały w całości.
Rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody podlaskiego z 5 sierpnia 2025 r., nr NK-II.4131.118.2025.DM
