Rada miejska podjęła uchwałę w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego oraz umieszczenie urządzeń w pasie dróg gminnych na terenie gminy na cele niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Jako podstawę prawną wskazała art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (DzU z 2024 r. poz. 1465, ze zm.; dalej: usg) oraz art. 40 ust. 8 i 9 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (DzU z 2024 r. poz. 320 i poz. 1222; dalej: udp). Organ nadzoru stwierdził, że uchwała została podjęta w oparciu o nieistniejące w obrocie prawnym przepisy.
21 września 2022 r. weszły w życie przepisy zmieniające ustawę o drogach publicznych, wprowadzone ustawą z 5 sierpnia 2022 r. o zmianie ustawy o Rządowym Funduszu Rozwoju Dróg oraz niektórych innych ustaw (DzU z 2022 r. poz. 1768). Ustawodawca zmodyfikował katalog zajęć pasa drogowego, za które naliczane są poszczególne stawki opłat, wynikający z art. 40 ust. 2 udp. Dodatkowo, w art. 4 pkt 2b udp wprowadzono definicję urządzenia obcego. Pojęcie to oznacza obiekt lub urządzenie, w tym obiekt lub urządzenie budowlane, w szczególności wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne, telekomunikacyjne lub elektroenergetyczne, niezwiązane funkcjonalnie z drogą lub ruchem drogowym, z wyjątkiem kanału technologicznego.
Okazuje się, że rada miasta ustaliła stawki opłat za zajęcie pasa drogowego w oparciu o nieobowiązujący już katalog z art. 40 ust. 2 udp w brzmieniu sprzed nowelizacji. W aktualnej wersji ustawy nie stosuje się rozróżnienia zajęcia pasa drogowego z uwagi na: umieszczenie w nim urządzeń infrastruktury technicznej i odrębnie na umieszczenie w nim obiektów budowlanych. Teraz ustawodawca różnicuje zajęcie pasa drogowego ze względu na umieszczenie w nim liniowego urządzenia obcego oraz na umieszczenie w nim urządzenia obcego innego niż liniowe. Obowiązkiem organu gminy jest podjęcie uchwały zgodnie z aktualnie obowiązującym brzmieniem przepisów oraz z uwzględnieniem nomenklatury, którą te przepisy się posługują.
W związku z tym opisane działanie rady stanowiło istotne naruszenie prawa, co skutkowało stwierdzeniem nieważność uchwały w całości.
Rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody pomorskiego z 17 czerwca 2025 r., nr PN-II.4131.47.2025.WM
