Wojewoda zaskarżył do WSA przepis uchwały Rady Gminy X dotyczącej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego we wsi Y. Zaskarżony przepis wprowadzał nakaz zachowania istniejących drzew i zadrzewień, które nie kolidują z planowanym zagospodarowaniem terenu, a w razie kolizji – nakaz ich przesadzenia lub wprowadzenia nowych nasadzeń. Zdaniem organu nadzoru, regulacja ta wykracza poza kompetencje rady gminy, gdyż kwestie dotyczące ochrony drzew i krzewów, w tym przesadzania oraz nasadzeń zastępczych, zostały kompleksowo uregulowane w art. 83–83f ustawy o ochronie przyrody.
WSA przyznał rację wojewodzie i wyjaśnił, że zgodnie z art. 83–83f ustawy o ochronie przyrody usunięcie drzewa lub krzewu może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydawanego na wniosek posiadacza nieruchomości lub właściciela urządzeń, które nie należą do części składowych nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa, przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, a w przypadku, gdy zezwolenie dotyczy usunięcia drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości lub jej części wpisanej do rejestru zabytków – wojewódzkiego konserwatora zabytków. Wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu może być uzależnione od określonych przez właściwy organ nasadzeń zastępczych lub przesadzenia drzewa lub krzewu. W takim przypadku szczegółowe warunki przesadzenia lub wykonania nasadzeń zastępczych określa się w zezwoleniu.
Sąd orzekł ostatecznie nieważność zaskarżonej części uchwały i wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wypowiadany był pogląd, że powtórzenia i modyfikacje, jako wysoce dezinformujące, stanowią istotne naruszenie prawa.
Wyrok WSA w Poznaniu z 7 maja 2025 r., sygn. akt IV SA/Po 247/25
