Decyzją prezydenta miasta przyznano mieszkańcowi (dalej: skarżącemu) 130 zł z przeznaczeniem na zakup artykułów domowych (m.in. żarówki, patelni i kapci) oraz częściowe pokrycie kosztów czynszu i telefonu. Organ uznał, że sytuacja dochodowa wnioskodawcy uzasadnia przyznanie mu świadczenia, jednak ograniczone środki pozostające w dyspozycji pomocy społecznej wymuszają limitowanie wsparcia. Decyzję tę utrzymało w mocy SKO w Szczecinie, wskazując na konieczność gospodarowania środkami w sposób proporcjonalny do skali zgłaszanych potrzeb.
WSA w Szczecinie oddalił skargę na te rozstrzygnięcia, podkreślając, że wysokość przyznanego świadczenia mieści się w granicach przewidzianych prawem i znacznie przewyższa przeciętną kwotę zasiłku celowego wypłacanego w Szczecinie, która w 2023 r. wyniosła 68,78 zł. Skarżącemu w tym okresie udzielono również innych świadczeń pomocy społecznej, co – zdaniem sądu – przemawiało za racjonalnością przyjętego rozwiązania. WSA zaakcentował, że pomoc społeczna nie polega na pełnym pokryciu wszystkich oczekiwań beneficjenta, lecz na udzieleniu wsparcia pozwalającego na zachowanie godnych warunków życia.
Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną, przyjął stanowisko sądu I instancji i oddalił zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz procesowego. Podkreślił, że art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej pozwala na przyznanie zasiłku celowego na zaspokojenie niezbędnych potrzeb bytowych, jednak nie przesądza o jego wysokości. Ostateczna kwota świadczenia musi być dostosowana do okoliczności sprawy, w tym do realnych możliwości finansowych organu pomocy społecznej, zgodnie z zasadami określonymi w art. 3 ust. 3 i 4 ustawy o pomocy społecznej. NSA zwrócił uwagę, że skarżący w analizowanym okresie korzystał z wielu form wsparcia, co uzasadniało miarkowanie wysokości zasiłku w odniesieniu do jego potrzeb. Zaakcentował również, że fakt zwiększenia ilości środków przeznaczonych na pomoc społeczną w 2023 r. w stosunku do roku poprzedniego nie oznacza automatycznego obowiązku proporcjonalnego zwiększenia wartości każdego świadczenia. Organy mają bowiem obowiązek uwzględniać całokształt potrzeb zgłaszanych przez beneficjentów i ich realny ciężar finansowy.
Wyrok NSA z 12 września 2025 r., sygn. akt I OSK 2325/24
