Sukcesem zakończyło się opiniowanie projektu nowelizacji ustawy o publicznym transporcie zbiorowym. Pozytywną opinię – w imieniu Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego – wydał na dodatkowym, poświęconym tylko temu projektowi spotkaniu Zespół Infrastruktury, Urbanistyki i Transportu – poinformował Związek Miast Polskich. Dzięki interwencji przedstawicieli związku z projektu wykreślono art. 1 ust. 2, który wykluczał miasta z możliwości ubiegania się o dofinansowanie z tzw. funduszu autobusowego, który wkrótce będzie nazywał się: Fundusz Przeciwdziałania Wykluczeniu Komunikacyjnemu.
ZMP zabiegał o zmianę zapisów i umożliwienie miastom korzystania ze środków funduszu, tym bardziej, że miasta pełnią kluczową funkcję w zapewnianiu mobilności nie tylko swoim mieszkańcom, ale całym obszarom funkcjonalnym. Rośnie liczba miast, które organizują transport zbiorowy poza swoimi granicami i zwiększają siatki połączeń.
Ministerstwo Infrastruktury jako gospodarz projektu wprowadziło możliwość korzystania ze środków funduszu dla miast liczących do 30 tysięcy mieszkańców jako obszarów zagrożonych wykluczeniem komunikacyjnym i społecznym oraz miast do 80 tysięcy mieszkańców. Jednak Związek Miast Polskich nadal postulował, aby rozszerzyć zapisy również o większe miasta – dzięki skutecznej argumentacji Marka Wójcika, pełnomocnika zarządu ZMP ds. legislacji, projektodawcy zwiększyli progi dla miast, które będą mogły ubiegać się o środki funduszu: z 30 do 50 tysięcy mieszkańców oraz z 80 do 100 tysięcy mieszkańców. Proponowane przepisy zmieniają też stawki za korzystanie z przystanków miejskich przez przewoźników prywatnych z 5 gr do 20 gr oraz z dworców – z 1 zł do 5 zł. Kwoty te przez wiele lat nie było waloryzowane.
Nowelizacja ustawy o publicznym transporcie zbiorowym ma pomóc w likwidacji tzw. białych plam komunikacyjnych i przeciwdziałać wykluczeniu komunikacyjnemu. System publicznego transportu zbiorowego ma być bardziej efektywny i zintegrowany – głównie dotyczy to połączeń kolejowych i autobusowych. Projekt określa m.in. minimalny standard dostępności transportu w zakresie przebiegu linii komunikacyjnych oraz częstotliwości kursów.
