Rada miasta przyjęła uchwałę określającą szczegółowe warunki sprzedaży nieruchomości gruntowych na rzecz ich użytkowników wieczystych. W praktyce jednak ograniczyła treść aktu do jednego warunku: „Ustala się cenę sprzedaży w wysokości równej wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży”. Co ciekawe, w ślad za tym przykładem uchwały o podobnej treści podjęły okoliczne rady.
Skarżący, będący użytkownikami wieczystymi konkretnych nieruchomości, zarzucili, że uchwała nie spełnia wymogów art. 198i ugn, gdyż nie określa szczegółowych warunków sprzedaży, a jedynie jeden element transakcji. Wskazali, że zgodnie z ustawą należało uregulować także możliwość rozłożenia ceny na raty, wysokość pierwszej raty, zasady ponoszenia kosztów aktu notarialnego czy zabezpieczenia wierzytelności.
WSA w Poznaniu podzielił argumentację skarżących. Uznał przy tym, że zaskarżona uchwała jako akt prawa miejscowego nie spełnia warunku legalności, ponieważ nie realizuje w pełni ustawowego upoważnienia zawartego w art. 198i ust. 1 ugn. Zgodnie z tym przepisem, „odpowiednia rada albo sejmik w terminie 4 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw określi, w drodze uchwały, szczegółowe warunki sprzedaży nieruchomości gruntowych na rzecz ich użytkowników wieczystych albo zobowiąże, w drodze uchwały, organ wykonawczy do indywidualnego określania tych warunków w drodze zarządzenia”.
Sąd przypomniał, że zgodnie z Konstytucją RP i ustawą o samorządzie gminnym, akty prawa miejscowego muszą być wydawane na podstawie i w granicach prawa. Delegacja ustawowa dla rady była ścisła: miała ona określić szczegółowe warunki sprzedaży. WSA podkreślił, że językowe brzmienie przepisu nakazuje interpretację, że chodzi o więcej niż jeden warunek.
Co więcej, art. 198h ugn, do którego odwołuje się art. 198i ust. 2, przewiduje dwa scenariusze: zapłatę jednorazową oraz zapłatę ratalną. W ocenie sądu nie jest dopuszczalne, by uchwała pomijała ten drugi wariant. Przepis nie może być ignorowany, zwłaszcza że dotyczy równego traktowania użytkowników wieczystych.
Sąd zwrócił też uwagę, że skoro ustawodawca w przypadku braku uchwały przewidział automatyczne stosowanie warunków określonych w art. 198h ugn, to tym bardziej uchwała nie może zawierać mniej precyzyjnych regulacji.
Wyrok WSA w Poznaniu z 29 maja 2025 r., sygn. akt IV SA/Po 368/25
