Rada gminy podjęła uchwałę w sprawie ustalenia przebiegu drogi gminnej. Jako podstawę prawną wskazała m.in. art. 7 ust. 3 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (DzU z 2025 r. poz. 889; dalej: udp) oraz art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (DzU z 2026 r. poz. 252).
Zgodnie z art. 7 udp do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym, niezaliczone do innych kategorii i służące miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych. Zaliczenie drogi do tej kategorii oraz ustalenie przebiegu istniejących dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy. Uchwała podejmowana na podstawie art. 7 ust. 3 udp może jedynie precyzyjnie określać przebieg już istniejącej drogi gminnej. Tymczasem dokumentacja przedłożona przez gminę nie potwierdziła jej prawa własności do wszystkich działek wymienionych w załączniku do uchwały. Wpis w ewidencji gruntów nie wystarczy, ponieważ ma on charakter informacyjny i nie przesądza samodzielnie o własności nieruchomości.
Z art. 2a ust. 2 udp wynika, że drogi gminne stanowią własność gminy. Droga przebiegająca przez nieruchomości, których gmina nie jest właścicielem, nie może więc zostać uznana za drogę gminną ani objęta uchwałą ustalającą jej przebieg. Gmina powinna najpierw uregulować stan prawny tych nieruchomości, np. przez nabycie własności w jednym z przewidzianych prawem trybów.
Mając powyższe na uwadze organ nadzoru stwierdził nieważność uchwały w całości.
Rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody podkarpackiego z 12 czerwca 2026 r., nr P.II.4131.2.1.26
