Sprawa dotyczyła przedsiębiorcy prowadzącego działalność w zakresie przewozu osób taksówką. Prezydent miasta decyzją z 2 lutego 2021 r., na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o transporcie drogowym, cofnął mu licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Powodem były rażące naruszenia warunków wykonywania działalności objętej licencją. Przedsiębiorcę trzykrotnie ostrzegano, ale nie dostosował działalności do wymaganych warunków.
Decyzję prezydenta miasta utrzymało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a następnie wojewódzki sąd administracyjny. Sprawa trafiła ostatecznie do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
NSA oddalił skargę kasacyjną przedsiębiorcy. Wyjaśnił, że rażące naruszenie warunków określonych w licencji albo innych warunków wykonywania działalności objętej licencją zachodzi wtedy, gdy posiadacz licencji świadomie i dobrowolnie narusza obowiązek określonego zachowania. Obowiązek ten musi być jednoznacznie i bezwarunkowo wyznaczony w samej licencji albo w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, w tym w aktach prawa miejscowego.
NSA podkreślił, że naruszenie może mieć miejsce nawet jednorazowo, jeżeli dotyczy obowiązku stanowiącego warunek zgodnego z prawem wykonywania działalności licencyjnej. W rozpoznawanej sprawie znaczenie miało jednak wielokrotne nieprzestrzeganie wymogów dotyczących dodatkowych oznaczeń i wyposażenia technicznego taksówek. Chodziło o obowiązek umieszczenia wewnątrz taksówki identyfikatora kierowcy. Identyfikator powinien zawierać fotografię, imię i nazwisko, numer licencji udzielonej przedsiębiorcy oraz numer boczny taksówki. Musi być umieszczony w takim miejscu, aby pasażer mógł swobodnie odczytać zawarte w nim informacje.
Obowiązek ten został wprowadzony na podstawie prawa przewozowego w drodze aktu prawa miejscowego. NSA uznał, że jego wielokrotne naruszanie rażąco narusza „inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa” w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym.
Wyrok NSA z 17 lutego 2026 r., II GSK 1826/22
